Na parapecie wsparta

siedzi w niebieskiej sukni

nazywa się na pewno

na pewno marta

lub może jeszcze smutniej

siedzi w otwartym oknie

i czyta stare wiersze

przebrzmiałe bezpowrotnie

jak pocałunki pierwsze

litery drukowane

przed jej oczami skaczą

w jej sercu niezakochanym

jesienny dzień się zaczął

na parapecie wsparta...

spogląda obojętnie

w ulicę spowszedniałą

tam gdzie dziewczyny

skrzętnie

sprzedają swoje ciało

spogląda i zazdrości

i w dłoniach oczy chowa

że nawet takiej miłości

los jej nie podarował

nie podarował

na parapecie wsparta

siedzi w niebieskiej sukni

nazywa się na pewno

na pewno marta

lub może jeszcze 

smutniej



W starej szkatułce dwie talie kart

szkatułka z perłowej masy

pokryte kurzem od wielu lat 

czekają na lepsze czasy

damy, królowie i cały dwór 

sen taki śnią najczęściej

że gdzieś tam jest zielony stół 

i graczy czyste ręce



Tyle razy na łopatki wyłożeni

w nieudanych pasjansach

z głębokimi impasami pogodzenie

w brydżach i w preferansach



W starej szkatułce dwie talie kart

szkatułka z perłowej masy

pokryte kurzem od wielu lat 

czekają na lepsze czasy

i my czekamy na lepsze dni

na złotą mannę z nieba,

która po nocach nam się śni

i której tak nam potrzeba



Tyle razy na łopatki wyłożeni

w nieudanych pasjansach

w dziwnym tańcu rozszlochani zagubieni

choć nikt nie prosił do tańca