W starej szkatułce dwie talie kart

szkatułka z perłowej masy

pokryte kurzem od wielu lat 

czekają na lepsze czasy

damy, królowie i cały dwór 

sen taki śnią najczęściej

że gdzieś tam jest zielony stół 

i graczy czyste ręce



Tyle razy na łopatki wyłożeni

w nieudanych pasjansach

z głębokimi impasami pogodzenie

w brydżach i w preferansach



W starej szkatułce dwie talie kart

szkatułka z perłowej masy

pokryte kurzem od wielu lat 

czekają na lepsze czasy

i my czekamy na lepsze dni

na złotą mannę z nieba,

która po nocach nam się śni

i której tak nam potrzeba



Tyle razy na łopatki wyłożeni

w nieudanych pasjansach

w dziwnym tańcu rozszlochani zagubieni

choć nikt nie prosił do tańca



Natalia!

W mych dłoniach jej talia –

a w nozdrzach – konwalia

i bez.

Natalia, Natalia, Natalia –

wciąż cierpię ten żal ja

do łez...



Natalia, Natalia, Natalia !

Jej oczu emalia

wciąż lśni.

Natalia, ach, gdzież juwenalia,

ach, gdzież bachanalia

tych dni ?!



Natalia, Natalia, Natalia !

Gdy patrzę w tę dal ja,

to z mgły,

wykwita tych nocy azalia

i brzmi pasakalia 

tych dni.



Natalia !

Twe usta i talia

twych oczu emalia 

co lśni.

Natalia, Natalia, Natalia !

To nie marginalia

wierz mi.



Wyschnięta już dzisiaj ta balia

co ją przepełniły

me łzy.

Natalia ! A jednak Natalia !

Dziś znów mi cię śniły

me sny.



I znowu w mych dłoniach twa talia

A w nozdrzach konwalia

I bez.

Natalia, Natalia, Natalia !

Znów cierpię ten żal ja do

Do łez.