Może lepiej, że 

nie zdążyliśmy

powiedzieć sobie tych 

ostatnich słów

ostatnie słowa 

mogłyby nas zawieść

Może lepiej, że 

nie zdążyliśmy

powiedzieć sobie tych 

ostatnich słów

bo nieostrożne mogły 

zawadzić o czas przyszły

Mogłyby nic nie mieć do powiedzenia

przedwcześnie pogrzebać coś w nas

Mogłyby mówić nad wszelką miarę 

Powiedzieć do nas o wiele za wszystko

Jak czynny wulkan pod tweedowym niebem

Mogłyby nic nie mieć do powiedzenia

Przedwcześnie pogrzebać coś w nas

Może lepiej, że 

nie zdążyliśmy

powiedzieć sobie tych ostatnich słów

w ostatnich słowach 

zamknięty jest

głuszec.



W malinowym chruśniaku

zapodziani po głowy

całkiem zbędni już światu

kryją się kochankowie.



Ręce sokiem skrawawione,

słona słodycz na skórze,

spływa w usta spragnione - 

grzech nadciąga jak burza.



Kroplą soku najsłodszą

nasze usta złączone -

milkną. I coraz głośniej

krew się burzy czerwona,



Malinowa purpura 

chmurą spływa na oczy,

purpurowa wichura

ciał obłoki unosi.



Coraz prędzej, goręcej - 

malinowa krew tętni,

drżące usta i ręce,

coraz prędzej i prędzej.



Sok w owocach się burzy,

słodycz jak burza wzbiera,

malinowa się róża

pośród liści otwiera



Teraz cisza. Na ustach

stygnie kropla czerwona;

świat, co chwilę nie istniał

znów nas bierze w ramiona.



Przywróceni istnieniu,

tak niezbędni znów światu,

niby ze snu zbudzeni

w malinowym chruśniaku.