Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




W życia wędrówce, na połowie czasu

straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi

w głębi ciemnego znalazłem się lasu.

Co jest przede mną? Co za mną zostało?

Kim byłem? Będę? Gdzie mnie niosą nogi?

Jaki sens tego, co dotąd się stało?

Jaki sens tego, co dotąd się stało?...



Jakie mi znaki daje świat? Czy ze mnie

nic nie zostanie w rzece czasu rwącej?

Czy choć pół nuty dodam, czy coś zmienię

W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie?

W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie

W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie

Jakie mi znaki daje świat (...)

(...) w niewyczerpanym wiecznym życia hymnie?

- Nie wiem. - Wiem tylko: Ona będzie przy mnie



Miłość co wprawia w ruch gwiazdy i słońce.

Prócz niej tu nie mam żadnego obrońcy - 

człowiek niepewny, w mrocznych głębiach lasu,

w życia wędrówce, na połowie czasu.



Ile tu na raz

świata dookoła - 

radosny nadmiar, 

chaos wesoły.



I z każdej chwili,

i z każdej rzeczy

daje znak życia

wieczna kobiecość.



Jest w oczach ludzi

blask niegasnący,

miłość co wprawia

w ruch gwiazdy i słońce



w życia wędrówce,

na połowie czasu,

przede mną światłość

i we mnie światło.



Trwaj chwilo piękna

- wołam w zachwycie - 

wiecznie zielone

jest drzewo życia

wiecznie zielone

jest drzewo życia

wiecznie zielone

jest drzewo życia



Jakie jest piękne

to, co nie piękne,

jakie niezwykłe

wszystko, co zwykłe.



Mogło nic nie być,

a jest to wszystko - 

wiecznie zielone

jest drzewo życia.



Jakie wymyślić słowa dla ciebie

gdy nie ma słów

Jakie odnaleźć znaki na niebie

pochmurnym już 

Płynie okręcik papierowy

Płyną różowe baloniki

Wymyślić noce kolorowe

Ciszę zapisać w pamiętniku 

Ciszę zapisać...

Nie baw się synku okrętami

bo nie ma mórz

Nie baw się synku żołnierzami

polegli już

Nie baw się światłem i nadzieją

Milczenia liść

Nie baw się więcej kulą ziemską

Nadchodzą sny

Nie baw się synku okrętami

północny wiatr

Spadającymi planetami

na suchy piach

Nie baw się światłem i nadzieją

Nadchodzi sen

Nie baw się więcej kulą ziemską

Zapomnij dzień 

Jakie wymyślić słowa dla ciebie

gdy wokół mgła

Jakie odnaleźć znaki na niebie

i kto je zna 

Płynie okręcik papierowy

płyną różowe baloniki

Wymyślić noce kolorowe

Ciszę zapisać w pamiętniku 

Ciszę zapisać

Nie baw się synku okrętami...



Murarz stawiał mur. 

Długo stawiał mur. 

Mijał go co rok 

dzikich ptaków sznur. 

Najpierw mierzył grunt, 

grząski mierzył grunt. 

Stracił butów sto, 

zanim zrobił to. 

Potem kopał dół, 

wielki kopał dół. 

Ktoś powiedział, że 

starczyłoby pół (starczyłoby pół!) 

Dół był długi niesłychanie 

I szeroki niespodzianie, 

a głęboki taki był, 

że po nocach mu się śnił. 

Najpierw dzień po dniu, 

potem długo w noc 

cegieł stawiał moc 

i na klocu kloc. 

Jeszcze szybciej chciał, 

żeby mu się dział, 

więc budował on 

wraz ze wszystkich stron 

(ze wszystkich stron!) 

Najpierw stawiał mur od dołu, 

jak się stawia zwykle mury, 

potem z boku w bok pospołu, 

a na końcu w dół od góry. 

Zaczął prace tu, 

kiedy młodym był, 

ale zeszło mu, 

chociaż długo żył. 

Dzikich ptaków sznur 

przelatywał tam, 

gdy samotny żył 

i umierał sam. 

Choć nie skończył muru murarz 

zanim zgasła w nim natura, 

i choć ciało starł na wiór - 

nie utracił wiary w mur.