Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Żyjesz i jesteś meteorem,

lata całe tętni ciepła krew,

rytmy wystukuje maleńki w piersiach motorek.

Od mózgu do ręki biegnie drucik nie nerw.

Jak na mechanizm przystało myśli masz ryte w metalu,

krążą po dziwnych kółkach, nigdy nie wyjdą z tych kółek,

jesteś system mechanicznie doskonały,

jesteś system mechanicznie doskonały



nagle coś się zepsuło... 



Oto płaczesz, po kątach trudno znaleźć przeszły tydzień,

linie proste falują, zamiast kwadratów romby

w każdym głosie słychać

w całym bezwstydzie ostatecznego dnia trąby



Otworzyły się oczy niebieskie,

widzą razem witrynę sklepową i sąd,

przenika się nawzajem tłum,

archanioły i ludzie, archanioły i ludzie,

chmurne morze faluje przez ląd,

ulicami wskroś tramwaje w poprzek,



suną mgliste rydwany, suną mgliste rydwany

pod mostami różowe błyskawice, choć grudzień



otworzyły się oczy niebieskie

otworzyły się oczy niebieskie



Widzisz siebie – marynarza w Azji,

a zarazem trzyletniego, pięcioletniego chłopca

na warszawskim podwórku,

na warszawskim podwórku

i siebie przed maturą w gimnazjum,

namnożyło się tych postaci, namnożyło się tych postaci,

stoją ogromnym tłumem

a wszystko to ty, a wszystko to ty...

nie możesz tego objąć szlifowanym w żelazie rozumem



Żyjesz i jesteś meteorem

lata całe tętni ciepła krew...


Piszę

Bo ci nigdy nie opowiem

Jakbym jadać chciał przy tobie

Jak ten facet w barze „Smok”

Piszę

Że nie umiem ci wysłowić

Co się ze mną co dzień robi

Gdy zobaczę cię o krok

Piszę

Jak głód sycąc daniem z rożna

Można, 

Tobą sycić głodny wzrok



Piszę

List mój pełen smutku

List co w sensie skutków

Nic nie może dać

Piszę

Przy niezdrowych zmysłach

Nawet by go wysłać

Mnie nie będzie stać

Piszę

Że to w głowie się nie mieści

Jak prześlicznie jesz naleśnik

Lub sok sączysz swój co dzień



Piszę

Że to dla mnie jest tak wiele

Jak nóż trzymasz i widelec

Tylko tego gościa zmień

Piszę

O nim może zbyt zuchwale

Ale, 

On jest jak na tobie cień

Piszę

A choć styl mam podły

Ja do ciebie modły

W moim liście ślę



Piszę

Zdania nie najlepsze

A ty nie podeprzesz

Nie pocieszysz mnie

Piszę

Jak do Eurydyki

Jak wiersz do muzyki

Która brzmi gdy jesz



Piszę

Choć nie wyślę listu

Gdy zabraknie mi słów

Mnie zabraknie też



Wrzesień jak dywan,

jakich nie bywa

często ostatnio –

płowo-zielony

dywan zdobiony

słońcem dostatnio.

Pejzaż gorący

rżysk i stygnących

gwiazd w zimnym niebie –

smutku, co zawisł

kluczem żurawi –

pejzaż bez ciebie.



Dzień za dniem,

sen za snem,

pełnia i nów,

i słońce znów.

Noce i dni

wciąż nazbyt ładne –

zmierzchy i

świty bezradne.



Rower zmęczony

płosząc gawrony

sunie drożyną.

Jedzie listonosz –

już pod czerwoną

jest jarzębiną.

Na skwar narzeka,

ma tylko przekaz –

złotych sto dziewięć !

Tą samą drogą

wraca. Nikogo.

Pejzaż bez ciebie.





Dzień za dniem ... itd.





Na horyzoncie

topi się słońce

w złocie czerwonym.

Rzeką nadpływa

siwa flotylla

mgiełek wieczornych.



Idę przez pole 

gdzie dwie topole -

drzewo przy drzewie -

patrzą z wysoka

w przestrzeń jak otchłań -

pejzaż bez ciebie.



Dzień za dniem... itd.



Chyba to sprawił

wrzesień, że prawie

nic już nie czuję.

Słucham, jak teraz

upał zamiera, 

ciszą pulsuje.

Pewno ci dobrze 

gdzieś o tej porze,

pewno przyjemnie.

A wokolutko-

pejzaż bez smutku 

pejzaż beze mnie.



Noce i dni

O których nie wiesz

jesień i

pejzaż bez ciebie.