Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Żyjesz i jesteś meteorem,

lata całe tętni ciepła krew,

rytmy wystukuje maleńki w piersiach motorek.

Od mózgu do ręki biegnie drucik nie nerw.

Jak na mechanizm przystało myśli masz ryte w metalu,

krążą po dziwnych kółkach, nigdy nie wyjdą z tych kółek,

jesteś system mechanicznie doskonały,

jesteś system mechanicznie doskonały



nagle coś się zepsuło... 



Oto płaczesz, po kątach trudno znaleźć przeszły tydzień,

linie proste falują, zamiast kwadratów romby

w każdym głosie słychać

w całym bezwstydzie ostatecznego dnia trąby



Otworzyły się oczy niebieskie,

widzą razem witrynę sklepową i sąd,

przenika się nawzajem tłum,

archanioły i ludzie, archanioły i ludzie,

chmurne morze faluje przez ląd,

ulicami wskroś tramwaje w poprzek,



suną mgliste rydwany, suną mgliste rydwany

pod mostami różowe błyskawice, choć grudzień



otworzyły się oczy niebieskie

otworzyły się oczy niebieskie



Widzisz siebie – marynarza w Azji,

a zarazem trzyletniego, pięcioletniego chłopca

na warszawskim podwórku,

na warszawskim podwórku

i siebie przed maturą w gimnazjum,

namnożyło się tych postaci, namnożyło się tych postaci,

stoją ogromnym tłumem

a wszystko to ty, a wszystko to ty...

nie możesz tego objąć szlifowanym w żelazie rozumem



Żyjesz i jesteś meteorem

lata całe tętni ciepła krew...


Między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

i idą 

i płyną

póki nie przeminą 

każdy swoje sprawy

trochę dla zabawy

popycha przed siebie

po zielonym niebie

a ja leżę i leżę i leżę

i nikomu nie ufam 

i nikomu nie wierzę

a ja czekam i czekam i czekam

ciszę wplatam we włosy 

i na palce nawlekam

na palce nawlekam

między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

czasem trwają bez ruchu

klepią się po brzuchu

ale czasem i one 

lecą jak szalone

wystrzelają w przestworza

i spadają do morza

a ja leżę i leżę i leżę ...

między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

sprawy martwe i żywe

nie do końca prawdziwe

między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

i idą 

i płyną 

póki nie przeminą

póki nie przeminą

póki nie przeminą

a ja czekam i czekam i czekam

i tylko ciebie wciąż wołam 

Ciebie wzywam z daleka

więc ja leżę i leżę i leżę

bo tylko Tobie zaufam 

więc ja czekam i czekam i czekam

i tylko ciebie wciąż wołam 

Ciebie wzywam z daleka

więc ja leżę i leżę i leżę

bo tylko Tobie zaufam

tylko tobie uwierzę

tylko tobie uwierzę

 



Wrzesień jak dywan,

jakich nie bywa

często ostatnio –

płowo-zielony

dywan zdobiony

słońcem dostatnio.

Pejzaż gorący

rżysk i stygnących

gwiazd w zimnym niebie –

smutku, co zawisł

kluczem żurawi –

pejzaż bez ciebie.



Dzień za dniem,

sen za snem,

pełnia i nów,

i słońce znów.

Noce i dni

wciąż nazbyt ładne –

zmierzchy i

świty bezradne.



Rower zmęczony

płosząc gawrony

sunie drożyną.

Jedzie listonosz –

już pod czerwoną

jest jarzębiną.

Na skwar narzeka,

ma tylko przekaz –

złotych sto dziewięć !

Tą samą drogą

wraca. Nikogo.

Pejzaż bez ciebie.





Dzień za dniem ... itd.





Na horyzoncie

topi się słońce

w złocie czerwonym.

Rzeką nadpływa

siwa flotylla

mgiełek wieczornych.



Idę przez pole 

gdzie dwie topole -

drzewo przy drzewie -

patrzą z wysoka

w przestrzeń jak otchłań -

pejzaż bez ciebie.



Dzień za dniem... itd.



Chyba to sprawił

wrzesień, że prawie

nic już nie czuję.

Słucham, jak teraz

upał zamiera, 

ciszą pulsuje.

Pewno ci dobrze 

gdzieś o tej porze,

pewno przyjemnie.

A wokolutko-

pejzaż bez smutku 

pejzaż beze mnie.



Noce i dni

O których nie wiesz

jesień i

pejzaż bez ciebie.