Zapisz swoję ulubione piosenki Grzegorz Turnau

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

i idą 

i płyną

póki nie przeminą 

każdy swoje sprawy

trochę dla zabawy

popycha przed siebie

po zielonym niebie

a ja leżę i leżę i leżę

i nikomu nie ufam 

i nikomu nie wierzę

a ja czekam i czekam i czekam

ciszę wplatam we włosy 

i na palce nawlekam

na palce nawlekam

między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

czasem trwają bez ruchu

klepią się po brzuchu

ale czasem i one 

lecą jak szalone

wystrzelają w przestworza

i spadają do morza

a ja leżę i leżę i leżę ...

między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

sprawy martwe i żywe

nie do końca prawdziwe

między ciszą a ciszą

sprawy się kołyszą

i idą 

i płyną 

póki nie przeminą

póki nie przeminą

póki nie przeminą

a ja czekam i czekam i czekam

i tylko ciebie wciąż wołam 

Ciebie wzywam z daleka

więc ja leżę i leżę i leżę

bo tylko Tobie zaufam 

więc ja czekam i czekam i czekam

i tylko ciebie wciąż wołam 

Ciebie wzywam z daleka

więc ja leżę i leżę i leżę

bo tylko Tobie zaufam

tylko tobie uwierzę

tylko tobie uwierzę

 



Murarz stawiał mur. 

Długo stawiał mur. 

Mijał go co rok 

dzikich ptaków sznur. 

Najpierw mierzył grunt, 

grząski mierzył grunt. 

Stracił butów sto, 

zanim zrobił to. 

Potem kopał dół, 

wielki kopał dół. 

Ktoś powiedział, że 

starczyłoby pół (starczyłoby pół!) 

Dół był długi niesłychanie 

I szeroki niespodzianie, 

a głęboki taki był, 

że po nocach mu się śnił. 

Najpierw dzień po dniu, 

potem długo w noc 

cegieł stawiał moc 

i na klocu kloc. 

Jeszcze szybciej chciał, 

żeby mu się dział, 

więc budował on 

wraz ze wszystkich stron 

(ze wszystkich stron!) 

Najpierw stawiał mur od dołu, 

jak się stawia zwykle mury, 

potem z boku w bok pospołu, 

a na końcu w dół od góry. 

Zaczął prace tu, 

kiedy młodym był, 

ale zeszło mu, 

chociaż długo żył. 

Dzikich ptaków sznur 

przelatywał tam, 

gdy samotny żył 

i umierał sam. 

Choć nie skończył muru murarz 

zanim zgasła w nim natura, 

i choć ciało starł na wiór - 

nie utracił wiary w mur.


W życia wędrówce, na połowie czasu

straciwszy z oczu szlak niemylnej drogi

w głębi ciemnego znalazłem się lasu.

Co jest przede mną? Co za mną zostało?

Kim byłem? Będę? Gdzie mnie niosą nogi?

Jaki sens tego, co dotąd się stało?

Jaki sens tego, co dotąd się stało?...



Jakie mi znaki daje świat? Czy ze mnie

nic nie zostanie w rzece czasu rwącej?

Czy choć pół nuty dodam, czy coś zmienię

W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie?

W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie

W niewyczerpanym, wiecznym życia hymnie

Jakie mi znaki daje świat (...)

(...) w niewyczerpanym wiecznym życia hymnie?

- Nie wiem. - Wiem tylko: Ona będzie przy mnie



Miłość co wprawia w ruch gwiazdy i słońce.

Prócz niej tu nie mam żadnego obrońcy - 

człowiek niepewny, w mrocznych głębiach lasu,

w życia wędrówce, na połowie czasu.



Ile tu na raz

świata dookoła - 

radosny nadmiar, 

chaos wesoły.



I z każdej chwili,

i z każdej rzeczy

daje znak życia

wieczna kobiecość.



Jest w oczach ludzi

blask niegasnący,

miłość co wprawia

w ruch gwiazdy i słońce



w życia wędrówce,

na połowie czasu,

przede mną światłość

i we mnie światło.



Trwaj chwilo piękna

- wołam w zachwycie - 

wiecznie zielone

jest drzewo życia

wiecznie zielone

jest drzewo życia

wiecznie zielone

jest drzewo życia



Jakie jest piękne

to, co nie piękne,

jakie niezwykłe

wszystko, co zwykłe.



Mogło nic nie być,

a jest to wszystko - 

wiecznie zielone

jest drzewo życia.